Sedîr es-Sayrafî dedi ki: Ebû Cafer, Medine’de kendisine ait bazı ihtiyaçlar için bana vasiyette bulundu. Yola çıktım. Rûhâ geçidi arasında bineğim üzerindeyken bir insanın elbisesini salladığını gördüm. Ona yöneldim; susamış olduğunu sandım ve ona su kabını uzattım. Bana dedi ki: “Buna ihtiyacım yok.” Bana mührünün çamuru yaş olan bir mektup uzattı. Mühre baktığımda bunun Ebû Cafer’in mührü olduğunu gördüm. Dedim ki: “Mektubun sahibiyle ne zaman görüştün?” Dedi ki: “Şimdi.” Mektupta bana emrettiği bazı şeyler vardı. Sonra döndüm; yanımda hiç kimse yoktu. Sonra Ebû Cafer geldi, onunla karşılaştım ve dedim ki: “Sana feda olayım, bir adam bana senin mektubunu getirdi; mührünün çamuru yaş idi.” Dedi ki: “Ey Sedîr! Bizim cinlerden hizmetçilerimiz vardır; hız istediğimiz zaman onları göndeririz.”
Başka bir rivayette şöyle dedi: “İnsanlardan takipçilerimiz olduğu gibi cinlerden de takipçilerimiz vardır. Bir iş istediğimiz zaman onları göndeririz.”