Hüseyin b. Muhammed, Muhammed b. Ahmed en-Nehdî’den, o Muhammed b. Hallâd es-Saykal’dan, o Muhammed b. Hasan b. Ammâr’dan rivayet etti. Muhammed şöyle dedi: Medine’de Ali b. Cafer b. Muhammed’in yanında oturuyordum; onun yanında iki yıl kalmış, kardeşi Ebû’l-Hasan’dan işittiklerini yazıyordum. Derken Ebû Cafer Muhammed b. Ali er-Rızâ, Resulullah’ın mescidine girdi. Ali b. Cafer ayakkabısız ve ridâsız bir şekilde ayağa fırladı, onun elini öptü ve ona saygı gösterdi. Ebû Cafer ona, “Ey amca! Otur, Allah sana rahmet etsin” dedi. O ise, “Ey efendim! Sen ayakta iken ben nasıl oturayım?” dedi. Ali b. Cafer meclisine dönünce arkadaşları onu kınamaya başladılar ve, “Sen onun babasının amcasısın, buna rağmen ona böyle mi davranıyorsun?” dediler. O da, sakalını tutarak şöyle dedi: “Susun! Aziz ve celil olan Allah bu beyaz sakalı ehil görmeyip şu genci ehil görmüş ve onu koyduğu yere koymuşsa, ben onun üstünlüğünü inkâr mı edeyim? Sizin söylediklerinizden Allah’a sığınırız. Bilakis ben onun kuluyum.”