Muhammed b. Yahyâ, Muhammed b. Hüseyin’den, o Cafer b. Beşîr’den, o Fudayl’den, o Tâhir’den, o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Tâhir şöyle dedi: Ebû Abdullah, Abdullah’ı kınar, ona sitem eder, ona öğüt verir ve şöyle derdi: “Seni kardeşin gibi olmaktan alıkoyan nedir? Allah’a yemin olsun ki ben onun yüzünde nuru tanıyorum.” Abdullah, “Niçin? Benim babamla onun babası bir değil mi? Benim annemle onun annesi bir değil mi?” dedi. Bunun üzerine Ebû Abdullah ona şöyle buyurdu: “O benim nefsimdendir, sen ise oğlumsun.”