Muhammed b. Yahyâ ve Ahmed b. İdris, Muhammed b. Abdülcebbâr’dan, o Hasan b. Hüseyin’den, o Ahmed b. Hasan el-Mîsemî’den, o Feyz b. Muhtâr’dan, Ebû’l-Hasan’ın işi hakkında uzun bir hadiste rivayet etti. Nihayet Ebû Abdullah ona şöyle buyurdu: “Sorduğun sahibin işte budur. Kalk, onun yanına git ve hakkını ikrar et.” Ben kalktım, başını ve elini öptüm, aziz ve celil olan Allah’a onun için dua ettim. Ebû Abdullah şöyle buyurdu: “Şunu bil ki senden önce bunu açıklamamıza izin verilmemişti.” Ben, “Sana feda olayım, bunu birine haber vereyim mi?” dedim. O, “Evet, ailene ve çocuklarına” buyurdu. Yanımda ailem, çocuklarım ve yol arkadaşlarım vardı; yol arkadaşlarım arasında Yûnus b. Zabyân da vardı. Onlara haber verdiğimde aziz ve celil olan Allah’a hamd ettiler. Yûnus ise, “Hayır, Allah’a yemin olsun, bunu ondan bizzat işitmedikçe olmaz” dedi. O aceleci biriydi; hemen çıktı, ben de arkasından gittim. Kapıya vardığımda, Ebû Abdullah’ın ona şöyle dediğini işittim; benden önce onun yanına varmıştı: “Ey Yûnus! İş, Feyz’in sana söylediği gibidir.” Bunun üzerine Yûnus, “İşittim ve itaat ettim” dedi. Ebû Abdullah bana, “Ey Feyz! Onu yanına al” buyurdu.