Muhammed b. Yahyâ, Muhammed b. Hüseyin’den, o Abdurrahman b. Ebî Necrân’dan, o Îsâ b. Abdullah b. Muhammed b. Ömer b. Ali b. Ebî Tâlib’den, o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Îsâ şöyle dedi: Ona, “Eğer bir olay olursa, Allah bana onu göstermesin, kime uymalıyım?” diye sordum. O, oğlu Musa’ya işaret etti. Ben, “Eğer Musa’nın başına bir şey gelirse kime uymalıyım?” dedim. O, “Onun evladına” buyurdu. Ben, “Eğer onun evladının başına bir şey gelir de geride büyük bir kardeş ve küçük bir oğul bırakırsa kime uymalıyım?” dedim. O, “Onun oğluna” buyurdu; sonra da, “Ebediyen böyle” dedi. Ben, “Eğer onu tanımazsam ve yerini bilmezsem?” dedim. O şöyle buyurdu: “Şöyle dersin: Allah’ım! Geçmiş imamın evladından, hüccetlerinden geride kalan kimseyi veli kabul ediyorum. Bu, Allah dilerse sana yeter.”