Ashabımızdan bir topluluk, Ahmed b. Muhammed’den, o Hüseyin b. Saîd’den, o Hammâd b. Îsâ’dan, o Amr b. Şimr’den, o Câbir’den, o da Ebû Cafer’den rivayet etti. Ebû Cafer şöyle buyurdu: “Müminlerin Emiri Hasan’a vasiyet etti; Hüseyin’i, Muhammed’i, bütün çocuklarını, Şiasının ileri gelenlerini ve Ehl-i Beyt’ini vasiyetine şahit tuttu, sonra kitabı ve silahı ona teslim etti. Sonra oğlu Hasan’a şöyle buyurdu: ‘Ey oğulcuğum! Resulullah bana, sana vasiyet etmemi, kitaplarımı ve silahımı sana teslim etmemi emretti; tıpkı Resulullah’ın bana vasiyet edip kitaplarını ve silahını bana teslim ettiği gibi. Bana, ölüm sana geldiğinde bunları kardeşin Hüseyin’e teslim etmeni emretmemi de emretti.’ Sonra oğlu Hüseyin’e yöneldi ve, ‘Resulullah sana da bunları şu oğluna teslim etmeni emretti’ buyurdu. Sonra torunu Ali b. Hüseyin’in elinden tuttu ve Ali b. Hüseyin’e şöyle buyurdu: ‘Ey oğulcuğum! Resulullah sana da bunları oğlun Muhammed b. Ali’ye teslim etmeni ve ona Resulullah’tan ve benden selam iletmeni emretti.’ Sonra oğlu Hasan’a yöneldi ve şöyle buyurdu: ‘Ey oğulcuğum! Sen bu işin velisisin ve kanın velisisin. Eğer affedersen bu sana aittir; eğer öldürürsen, bir darbeye karşılık bir darbe vur ve günaha girme.’”