Nâs Suresi, Kur’an’ın 114. ve son suresi olup Mekke döneminde indirilmiştir ve 6 ayetten oluşur. Sure adını, ilk ayette geçen ve “insanlar” anlamına gelen “nâs” kelimesinden alır. Felak Suresi ile birlikte “Muavvizeteyn” (sığınılacak iki sure) olarak bilinir. Surede insanın iç dünyasını etkileyen gizli kötülüklere karşı Allah’a sığınması öğretilir.
Surenin başlangıcında Allah, “insanların Rabbi”, “insanların Meliki (hükümdarı)” ve “insanların İlahı” olarak tanıtılır. Bu üç sıfat, Allah’ın insanları yaratan, yöneten ve kendisine kulluk edilmesi gereken tek varlık olduğunu vurgular. Böylece insanın korunmak ve yardım istemek için yalnızca Allah’a yönelmesi gerektiği öğretilir.
Nâs Suresi’nde özellikle “vesvese veren sinsi fısıldayıcı”nın şerrinden Allah’a sığınmak emredilir. Bu varlığın insanların kalplerine kötü düşünceler, şüpheler ve günah arzuları fısıldadığı belirtilir. Ancak Allah anıldığında geri çekildiği için “hannâs” (sinsi şekilde gizlenen ve geri çekilen) olarak nitelendirilir.
Surede bu vesvesenin yalnızca cinlerden değil, insanlardan da gelebileceği açıklanır. Böylece insanı hak yoldan uzaklaştırmaya çalışan kötü telkinlerin, yanlış yönlendirmelerin ve zararlı etkilerin hem görünmeyen varlıklardan hem de insanlar arasından kaynaklanabileceği bildirilir.
Nâs Suresi, Felak Suresi’nden farklı olarak daha çok insanın iç dünyasına yönelik tehlikelere dikkat çeker. Felak Suresi dışarıdan gelebilecek kötülüklerden korunmayı öğretirken, Nâs Suresi kalbe ve zihne yönelen manevi tehlikelere karşı Allah’a sığınmayı öğretir.
Genel olarak Nâs Suresi, insanın kalbini ve düşüncelerini bozabilecek her türlü vesvese, şüphe ve kötü telkine karşı Allah’a yönelmesini öğreten; Allah’ın koruyuculuğunu ve hâkimiyetini vurgulayan; insanı içsel ve görünmeyen tehlikelere karşı uyaran kısa fakat son derece derin anlamlar taşıyan bir suredir.