Abdullah b. Abdülvehhâb bize rivayet etti. Abdülvehhâb bize rivayet etti. Eyyûb’dan. Ebû Kılâbe ve Kâsım et-Temîmî’den. Zehdem’den:
Zehdem dedi ki:
Cürm kabilesinden bu topluluk ile Eş‘arîler arasında dostluk ve kardeşlik vardı. Ebû Mûsâ el-Eş‘arî’nin yanındaydık. Ona, içinde tavuk eti bulunan yemek getirildi. Yanında Benî Teymullah’tan, sanki azatlılardan (mevâlîden) biri gibi görünen bir adam vardı. Ebû Mûsâ onu yemeğe çağırdı. Adam dedi ki: “Onu bir şey yerken gördüm de tiksindim; bu yüzden yemin ettim, onu yemeyeceğim.”
Ebû Mûsâ dedi ki: “Gel de sana bununla ilgili bir şey anlatayım: Ben Eş‘arîlerden bir grupla Peygamber’e gittim, biz ona binek (temini) istiyorduk. Peygamber şöyle dedi: ‘Allah’a yemin olsun ki size binek vermeyeceğim; yanımda sizi bindirecek bir şey yok.’ Sonra Peygamber’e ganimet olarak develer getirildi. Bizi sordu ve: ‘Eş‘arîler nerede?’ dedi. Bize, hörgüçlerinin uçları beyaz olan beş deve verilmesini emretti.
Yola çıkınca dedik ki: ‘Ne yaptık biz! Allah’ın Elçisi bize binek vermeyeceğine yemin etti ve yanında bindirecek bir şey olmadığını söyledi; sonra bizi bindirdi. Allah’ın Elçisi’nin yeminini (unuttuğunu) fark edemedik. Allah’a yemin olsun ki asla kurtulamayız.’ Bunun üzerine geri döndük ve ona söyledik.
Peygamber dedi ki: ‘Size binek veren ben değilim; sizi Allah bindirdi. Allah’a yemin olsun ki ben bir şeye yemin eder de sonra ondan daha hayırlısını görürsem, mutlaka daha hayırlı olanı yaparım ve yeminimin kefaretini vererek ondan çözülürüm.’”