Mekkî b. İbrahim bize rivayet etti.
Yezîd b. Ebî Ubeyd’den; o da Seleme’den (naklen) Seleme şöyle dedi:
Peygamber ile Hayber’e doğru çıktık. İçlerinden bir adam: “Ey Âmir, bize (o) sözlerinden/ezgilerinden dinlet.” dedi.
Âmir onlara sesli şiir/terennümle (kervanı) sevk etti. Bunun üzerine Peygamber: “Kervanı süren kim?” dedi.
“Âmir.” dediler.
Peygamber: “Allah ona merhamet etsin.” dedi.
Onlar: “Ey Allah’ın elçisi, bize onu (daha fazla) dinletseydin ya.” dediler.
O (Âmir), ertesi gecenin sabahında vurulup öldü (ya da ağır yaralandı). İnsanlar: “Ameli boşa gitti; kendini öldürdü.” dediler.
Ben döndüğümde onların, “Âmir’in ameli boşa gitti” diye konuştuklarını işitiyordum. Peygamber’e geldim ve:
“Ey Allah’ın peygamberi! Annem babam sana feda olsun; Âmir’in ameli boşa gitti, diyorlar.” dedim.
Peygamber:
“Bunu söyleyen yalan söyledi. Onun iki ecir vardır. O gerçekten cihad eden bir mücahittir. Hangi ölüm onu bundan eksiltir?” buyurdu.