Muhammed b. Kesîr bize rivayet etti.
Süfyân bize haber verdi.
el-A‘meş’ten; o da Zeyd b. Vehb’den; o da Huzeyfe’den nakletti. Huzeyfe dedi ki:
Allah’ın elçisi bize iki hadis anlattı; ben bunlardan birini gördüm, diğerini ise bekliyorum.
Şöyle anlattı:
“Emanet, erkeklerin kalplerinin derinliklerine indi. Sonra Kur’an’dan öğrendiler, sonra sünnetten öğrendiler.”
Sonra onun kaldırılışını da anlattı ve şöyle dedi:
“Adam bir uyku uyur; emanet kalbinden çekilip alınır; izi, çok hafif bir iz gibi kalır. Sonra yine bir uyku uyur; emanet (bir daha) çekilip alınır; izi, elde çalışmaktan oluşan nasır izi gibi kalır. Tıpkı ayağına bir kor parçasını yuvarladığında oluşan kabarcık gibidir; onu kabarmış görürsün ama içinde bir şey yoktur.
Derken insanlar sabaha çıkar, alışveriş yaparlar; neredeyse hiç kimse emaneti yerine getirmez.
‘Falanca oğulları içinde güvenilir bir adam var’ denir.
Bir adama da: ‘Ne akıllı, ne zarif, ne dayanıklı!’ denir.
Oysa onun kalbinde hardal tanesi kadar iman yoktur.
Üzerimden öyle bir zaman geçti ki, hanginizle alışveriş yaptığım umurumda olmazdı: Müslümansa İslam onu bana geri getirirdi; Hristiyansa onu bana (onun) görevli memuru geri getirirdi. Ama bugün yalnızca falanca ve falancayla alışveriş yapar oldum.”
Firabrî dedi ki: Ebû Ca‘fer dedi ki: Bunu Ebû Abdullah’a anlattım. O da: Ahmed b. Âsım’ı şöyle derken işittim dedi: Ebû Ubeyd’i şöyle derken işittim: Asmaî, Ebû Amr ve başkaları şöyle dedi: “Erkeklerin kalplerinin ‘cizri’ (kökü), her şeyin aslı olan köktür. ‘Vekt’, şeyden kalan çok az bir izdir. ‘Mecl’ ise, eldeki çalışmanın izi; kalınlaşıp sertleştiğinde (nasır) olur.”