İsmail bize rivayet etti.
Mâlik bana rivayet etti.
Hişâm b. Urve’den, babasından, Âişe’den rivayetle Âişe şöyle dedi:
Resûlullah Medine’ye geldiğinde Ebû Bekir ile Bilâl ateşlendiler. Yanlarına girdim ve:
“Babacığım, kendini nasıl buluyorsun? Ey Bilâl, kendini nasıl buluyorsun?” dedim.
Âişe dedi ki: Ebû Bekir’e ateş bastığında şöyle derdi:
“Her insan sabahlar ailesinin yanında; ölüm ise ayakkabı bağından daha yakındır.”
Bilâl ise ateşi kesilince sesini yükseltir ve şöyle derdi:
“Ah keşke bilsem! Bir gece vadide kalacak mıyım; çevremde izhir otu ve celîl (otlar) olacak mı? Bir gün Micenne’nin sularına varacak mıyım? Şâme ve Tufeyl bana görünecek mi?”
Âişe dedi ki: Sonra Resûlullah’a geldim ve onu haberdar ettim. Bunun üzerine şöyle dedi:
“Allah’ım! Medine’yi bize Mekke sevgimiz gibi, hatta daha şiddetli sevdir. Onu sağlıklı kıl. Ölçüsünde (sâ‘ında) ve müddünde bize bereket ver. Onun hummasını (sıtmasını) al ve onu Cuhfe’ye taşı.”