Humeydî bize rivayet etti; Süfyân bize rivayet etti; A‘meş’ten; Ebû’d-Duhâ’dan; Mesrûk’tan:
Mesrûk dedi ki: Habbâb’ı işittim, şöyle dedi:
Sehm oğullarından Âsî b. Vâil’in yanına gittim; onda alacağım vardı, onu istemeye (tahsil etmeye) gittim.
(Âsî) dedi ki: “Muhammed’i inkâr etmedikçe sana vermem.”
Ben de dedim ki: “Hayır; sen ölünceye ve sonra yeniden diriltilinceye kadar (böyle bir şeyi yapmam).”
(Âsî) dedi ki: “Ben öleceğim, sonra da diriltileceğim öyle mi?”
Ben: “Evet” dedim.
(Âsî) dedi ki: “Orada benim malım da çocuğum da olacak; o zaman sana veririm.”
Bunun üzerine şu ayet indi:
“Ayetlerimizi inkâr eden ve ‘Bana kesinlikle mal ve evlat verilecek’ diyen kimseyi gördün mü?”
Bu rivayeti, A‘meş’ten olmak üzere Sevrî, Şu‘be, Hafs, Ebû Muâviye ve Vekî‘ de rivayet etmiştir.