Abdullah b. Ebî Şeybe el-Absî bana rivayet etti; İbn İdrîs bize rivayet etti; İsmail b. Ebî Hâlid’den; Kays’tan; Cerîr’den:
Cerîr dedi ki:
Ben denizdeydim. Yemen halkından iki adamla karşılaştım: Zü Kelâ‘ ve Zü Amr.
Onlara Allah’ın elçisinden bahsetmeye başladım.
Zü Amr, arkadaşına dedi ki:
“Eğer senin arkadaşın hakkında anlattıkların doğruysa, onun eceli üç gün önce dolmuş olmalı.”
İkisi benimle birlikte geldiler. Yolda iken, Medine tarafından gelen bir kafile göründü. Onlara sorduk.
Dediler ki:
“Allah’ın elçisi vefat etti. Ebû Bekir halife oldu. İnsanlar iyidir.”
Bunun üzerine o iki adam dedi ki:
“Arkadaşına bildir: Biz geldik; belki Allah dilerse yine döneriz.”
Sonra Yemen’e geri döndüler.
Ben de onların sözünü Ebû Bekir’e anlattım. Ebû Bekir:
“Onları niçin getirmedin?” dedi.
Bir süre sonra Zü Amr bana dedi ki:
“Ey Cerîr! Senin üzerimde bir hatırın var. Sana bir haber vereceğim: Ey Arap topluluğu! Siz, bir yönetici ölünce yerine bir başkasını geçirerek işlerinizi danışma ile yürüttüğünüz sürece hayır üzerinde olursunuz. Ama iş kılıçla olursa, onlar krallar olur; krallar gibi öfkelenir, krallar gibi razı olurlar.”