Mûsâ bize rivayet etti; (Mûsâ) Ebû Avâne’den; (Ebû Avâne) Muğîre’den; (Muğîre) İbrâhim’den; (İbrâhim) Alkame’den (rivayet etti):
Alkame dedi ki: Şam’a girdim, iki rekât namaz kıldım ve “Allah’ım, bana bir oturak arkadaşı kolaylaştır.” dedim. Derken bir ihtiyarın geldiğini gördüm. Yaklaşınca “Umarım (duama) icabet edilmiştir.” dedim.
O: “Nerelisin?” dedi. “Kûfe halkındanım.” dedim.
Dedi ki: “Sizde nalınların, yastığın ve abdest kabının sahibi yok muydu? Sizde şeytandan korunmuş kişi yok muydu? Sizde, ondan başka kimsenin bilmediği sır sahib(i) yok muydu? İbn Ümm Abd {وَاللَّيْلِ} (suresini/ayetini) nasıl okurdu?”
Ben de okudum: “{وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى * وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى * وَالذَّكَرِ وَالأُنْثَى}”.
O dedi ki: “Peygamber bunu bana, ağzından benim ağzıma olacak şekilde okuttu. Bunlar (başkaları) durmadan öyle yaptılar ki neredeyse beni (bunu söylemekten) vazgeçireceklerdi.”