Abdullah b. Mesleme bize rivayet etti; Abdülaziz b. Ebî Hâzim bize rivayet etti; babasından: Bir adam Sehl b. Sa’d’a gelip: “Medine emiri olan falanca, minberin yanında Ali’ye sövüyor.” dedi. Sehl: “Ne diyor?” dedi. Adam: “Ona ‘Ebû Turâb’ diyor.” dedi. Sehl güldü ve dedi ki: “Vallahi ona bu adı ancak Peygamber vermiştir; ona, bu addan daha sevimli bir isim yoktu.”
Sehl’den bu olayı ayrıntısıyla anlatmasını istedim ve “Ey Ebû Abbâs, nasıl olmuştu?” dedim. Sehl şöyle anlattı:
Ali, Fâtıma’nın yanına girdi; sonra çıktı ve mescidde uzandı. Peygamber: “Amca oğlun nerede?” dedi. Fâtıma: “Mescidde.” dedi. Peygamber dışarı çıktı; Ali’yi buldu. Ridâsı sırtından düşmüş, sırtına toprak bulaşmıştı. Peygamber onun sırtındaki toprağı silmeye başladı ve iki kez: “Otur ey Ebû Turâb.” dedi.