Kuteybe b. Saîd bize rivayet etti; Abdülaziz bize rivayet etti; Ebû Hâzim’den; Sehl b. Sa’d’dan: Resûlullah şöyle dedi:
“Yarın sancağı, Allah’ın onun eliyle fetih vereceği bir adama mutlaka vereceğim.”
İnsanlar geceyi, “Bu sancak kime verilecek?” diye konuşarak geçirdiler. Sabah olunca hepsi, sancak kendisine verilir ümidiyle Resûlullah’ın yanına erkenden gitti. O da:
“Ali b. Ebî Tâlib nerede?” dedi.
“Gözleri ağrıyor (gözlerinden şikâyetçi), ey Allah’ın Elçisi.” dediler.
“Ona haber gönderin, onu bana getirin.” dedi.
Ali gelince Resûlullah onun gözlerine tükürdü ve onun için dua etti; Ali iyileşti; sanki hiç ağrısı yokmuş gibi oldu. Sonra sancağı ona verdi.
Ali: “Ey Allah’ın Elçisi! Onlarla, bizim gibi oluncaya kadar savaşayım mı?” dedi.
Resûlullah: “Ağır ağır ilerle; onların sahasına ininceye kadar (acele etmeden) yürü. Sonra onları İslam’a çağır ve Allah’ın hakkı olarak üzerlerine düşen şeyleri onlara bildir. Allah’a yemin olsun ki, Allah’ın senin vasıtanla bir tek adamı hidayete erdirmesi, senin için kırmızı develere sahip olmaktan daha hayırlıdır.” dedi.