Fazl b. Yakub bize rivayet etti; Abdullah b. Ca‘fer er-Rakkî bize rivayet etti; Mu‘temir b. Süleyman bize rivayet etti; Saîd b. Ubeydullah es-Sekafî bize rivayet etti; Bekr b. Abdullah el-Müzenî ve Ziyâd b. Cübeyr, Cübeyr b. Hayye’den rivayet etti; şöyle dedi:
“Ömer, şehirlerin çevresindeki insanları müşriklerle savaşmaya sevk etti. Hürmüzân Müslüman oldu ve Ömer’e: ‘Bu seferlerim hakkında seninle istişare edeceğim.’ dedi.
Ömer: ‘Evet.’ dedi.
Hürmüzân şöyle dedi:
‘Bu seferlerin ve içindeki düşmanların durumu, başı olan, iki kanadı olan, iki ayağı olan bir kuş gibidir. Kanatlardan biri kırılırsa, baş ve sağlam kanatla birlikte iki ayak kuşu taşır. Öteki kanat da kırılırsa, başla birlikte iki ayak taşır. Baş ezilirse, iki ayak da iki kanat da baş da gider.
Baş Kisrâ’dır. Bir kanat Kayser’dir. Öteki kanat da Fars’tır. Müslümanlara emret; Kisrâ’nın üzerine yürüsünler.’
Bekr ve Ziyâd ikisi birlikte Cübeyr b. Hayye’den şöyle dediğini aktardı:
‘Ömer bizi göreve çağırdı ve başımıza Nu‘mân b. Mukarrin’i tayin etti. Düşman ülkesine vardığımızda, Kisrâ’nın valisi kırk bin kişiyle karşımıza çıktı. Bir tercüman ayağa kalktı ve “İçinizden biri benimle konuşsun.” dedi.
Muğîre: “Ne istersen sor.” dedi.
Tercüman: “Siz kimsiniz?” dedi.
Muğîre: “Biz Araplardan bir topluluğuz. Şiddetli bir sıkıntı ve belâ içindeydik. Açlıktan deri ve hurma çekirdeği kemirirdik; kıl ve yün giyer; ağaç ve taşa tapardık. Böyleyken, göklerin ve yerin Rabbi bize, içimizden bir peygamber gönderdi; onun anne babasını biliriz.
Peygamberimiz, Rabbimizin elçisi bize, Allah’a tek başına kulluk edinceye ya da cizye verinceye kadar sizinle savaşmamızı emretti. Peygamberimiz bize Rabbimizin mesajından şunu da haber verdi: Bizden kim öldürülürse, daha önce benzeri görülmemiş bir nimet içinde cennete gider. Bizden kim hayatta kalırsa, sizin boyunlarınıza sahip olur.” dedi.
Nu‘mân şöyle dedi:
“Belki Allah, Peygamberle birlikte buna benzer bir durumda seni şahit kılmıştır da seni pişman etmemiş, seni rezil etmemiştir. Ben de Allah’ın Elçisi ile birlikte savaşa şahit oldum. O, günün başında savaşmazsa, rüzgârlar esinceye ve namaz vakitleri yaklaşıncaya kadar beklerdi.”’”