Osman b. Ebî Şeybe bize rivayet etti; Cerîr, Mansûr’dan; Mansûr, Ebû Vâil’den rivayet etti. Ebû Vâil dedi ki:
Abdullah (b. Mes‘ûd) şöyle dedi:
“Bugün bana bir adam geldi; öyle bir şey sordu ki ona ne cevap vereceğimi bilemedim. Dedi ki: ‘Ne dersin; işini yapan, dinç bir adam var; emîrlerimizle beraber seferlere çıkıyor; bize öyle şeyleri kesin olarak emredip dayatıyor ki sayıp dökemiyoruz.’ Ben de ona: ‘Vallahi sana ne diyeyim bilmiyorum; sadece şunu söyleyebilirim: Biz Peygamber’le beraberdik; o, bir işi bize kesin olarak emrettiyse muhtemelen ancak bir defa emrederdi de biz onu yapardık. Sizden biriniz Allah’tan sakındığı sürece hayır üzere olmaya devam eder. İçinde bir şüphe oluşursa birine sorar; o da onu giderir. Yakındır ki (böyle kimseleri) bulamayacaksınız. Kendinden başka ilah olmayan Allah’a yemin ederim ki, dünyadan geriye kalan (şey) ancak dibinde tortusu kalan bir su birikintisi gibidir: Berrak kısmı içildi, tortusu kaldı.’”