Ubeydullah b. Musa bize rivayet etti. İsrail bize, Ebû İshak’tan; o da Berâ’dan rivayet etti. Berâ şöyle dedi:
Peygamber Zilkade ayında umre yaptı. Mekkeliler onun Mekke’ye girmesine izin vermediler; nihayet onlarla Mekke’de üç gün kalması şartıyla anlaştı.
Metni yazdıklarında “Bu, Muhammed Allah’ın Elçisi’nin üzerinde anlaştığı şeydir.” diye yazdılar.
Onlar “Bunu kabul etmeyiz. Eğer Allah’ın elçisi olduğunu bilseydik seni engellemezdik; fakat sen Abdullah’ın oğlu Muhammed’sin.” dediler.
Peygamber: “Ben Allah’ın elçisiyim, ben Abdullah’ın oğlu Muhammed’im.” dedi.
Sonra Ali’ye: “ ‘Allah’ın Elçisi’ ifadesini sil.” dedi.
Ali: “Hayır, vallahi seni asla silmem.” dedi.
Bunun üzerine Resulullah metni aldı ve “Bu, Abdullah’ın oğlu Muhammed’in üzerinde anlaştığı şeydir.” diye yazdı. (Şartlar şuydu:) Mekke’ye silah, ancak kılıf içinde (taşınır şekilde) girecek; Mekke halkından, ona uymak isteyen hiç kimseyi yanında götürmeyecek; arkadaşlarından orada kalmak isteyen hiç kimseyi de engellemeyecekler.
Mekke’ye girip süre dolunca Ali’ye geldiler ve “Arkadaşına söyle, artık çıkıp gitsin; süre doldu.” dediler. Peygamber çıktı.
Ardından Hamza’nın kızı “Amca! Amca!” diye seslenerek onların peşinden geldi. Ali onu aldı, elinden tuttu ve “Al, amcanın kızıdır; onu taşı.” diyerek Fatıma’ya verdi.
Bu kız konusunda Ali, Zeyd ve Cafer ihtilaf ettiler. Ali “Ben ona daha layığım; o amcamın kızıdır.” dedi. Cafer “O amcamın kızıdır; teyzesi benim nikâhımdadır.” dedi. Zeyd “O benim kardeşimin kızıdır.” dedi.
Peygamber onun hakkında teyzesi lehine hüküm verdi ve “Teyze, anne konumundadır.” buyurdu.
Ali’ye: “Sen bendensin, ben de sendenim.” dedi.
Cafer’e: “Yaratılışımda ve huyumda bana benzedin.” dedi.
Zeyd’e: “Sen bizim kardeşimiz ve dostumuzsun.” dedi.