Ebû’n-Nu‘mân bize rivayet etti.
Hammâd bin Zeyd bize rivayet etti.
Abdülmelik bin Abdülaziz (İbn Cüreyc) bize haber verdi.
Atâ’dan, Câbir’den rivayet edildi.
Ayrıca Tâvûs’un, İbn Abbas’tan rivayetiyle (İbn Abbas) şöyle dedi:
Peygamber, Zilhicce’nin dördüncü sabahı hac niyetiyle (sadece hac için) geldi; niyetlerine başka bir şey karıştırmıyorlardı. Mekke’ye vardığımızda bize emretti; biz bunu umreye çevirdik ve eşlerimize (ihramdan çıkıp) helal olmamız söylendi. Bu konuda dedikodu yayıldı.
Atâ dedi ki: Câbir şöyle dedi: “Bizden biri Mina’ya giderken (ihramdan çıkıp eşine yaklaşmış olmanın belirtisi olarak) menisi akıyor gibi olurdu.” (Bunu eliyle işaret ederek anlattı.)
Bu durum Peygamber’e ulaşınca ayağa kalkıp hutbe verdi ve şöyle buyurdu:
“Bana, bazı kimselerin şöyle şöyle dediği ulaştı. Allah’a yemin ederim ki ben onlardan daha çok iyilik sahibiyim ve Allah’tan daha çok sakınırım. Eğer işimin başını sonu gibi bilseydim, kurban getirmezdim. Yanımda kurbanlık olmasaydı mutlaka ihramdan çıkardım.”
Bunun üzerine Sürâka bin Mâlik bin Cu‘şum kalktı ve: “Ey Allah’ın Elçisi, bu uygulama sadece bize mi, yoksa sürekli mi?” dedi.
Resulullah: “Hayır, aksine sürekli (kıyamete kadar) böyledir.” buyurdu.
Sonra Ali bin Ebî Tâlib geldi. (Ravilerden biri) “Resulullah’ın niyet ettiği gibi niyetine icabet ettim.” dediğini aktarır. Diğer rivayette de “Resulullah’ın haccı için niyetime icabet ettim.” ifadesi geçer.
Resulullah, Ali’ye ihramında kalmasını emretti ve onu kurbana ortak etti.