Abdülaziz bin Abdullah el-Âmirî el-Uveysî bize rivayet etti.
İbrahim bin Sa‘d bize rivayet etti.
Sâlih’ten,
İbn Şihâb’dan,
Urve’den rivayetle: Urve, Âişe’ye şu ayetin anlamını sormuştu (çok eşlilik ve yetimler bağlamındaki ayetler).
Âişe şöyle dedi:
“Ey kardeşimin oğlu! Bu, velisinin yanında bulunan yetim kızla ilgilidir. Yetim kız, velisiyle malı ortak gibidir. Veli onun malını ve güzelliğini beğenir; adaletli davranmadan, ona verilmesi gereken mehirde hakkını tam gözetmeden onunla evlenmek ister.
Bu yüzden onlarla evlenmeleri, ancak onlar hakkında adaletli davranmaları ve mehirlerini en uygun şekilde (hakkıyla) vermeleri şartıyla helal kılındı. Aksi durumda, onların dışındaki kadınlardan kendilerine helal olanlarla evlenmeleri emredildi.”
Urve dedi ki: Âişe şöyle de dedi:
“Bu ayetten sonra insanlar Resulullah’a (yetim kızlar ve kadınlarla ilgili meseleleri) sordular; bunun üzerine Allah ‘Sana kadınlar hakkında soruyorlar…’ ayetlerini indirdi. Orada kastedilen de şudur: Sizin himayenizde bulunan yetim kız, malı ve güzelliği az olduğunda ondan yüz çeviriyorsunuz; işte bu yüzden, malına ve güzelliğine göz dikerek yetim kızlarla adaletsiz şekilde evlenmeniz yasaklandı.”