Ya‘kûb b. İbrâhim bize rivayet etti; İsmâil b. Uleyye bize haber verdi; İbn Cüreyc bize haber verdi; dedi ki: Atâ bana haber verdi; Safvân b. Ya‘lâ’dan; Ya‘lâ b. Ümeyye’den:
Ya‘lâ b. Ümeyye dedi ki:
Peygamber ile “Ceyşü’l-‘Usre” (zorluk ordusu) seferine çıktım; bu, kendi nefsimdeki en sağlam amellerimden oldu. Benim bir işçim vardı; bir insanla dövüştü. İkisinden biri arkadaşının parmağını ısırdı; öteki parmağını çekip kurtardı da onun ön dişini düşürdü; dişi düştü. O da Peygamber’e gidip dişini “boşa” saydı (tazminatsız bıraktı) ve dedi ki:
“(Bıraksın da) parmağını ağzında bırakıp ısırsın mı? —zannederim dedi ki— erkek deve nasıl ısırıyorsa.”
İbn Cüreyc dedi ki:
Abdullah b. Ebî Müleyke de bana dedesinden bunun benzeri bir vasıfla rivayet etti: Bir adam bir adamın elini ısırdı; onun ön dişini düşürdü; Ebû Bekir dişini boşa saydı.