Yahyâ b. Bukeyr bize rivayet etti; Yakub b. Abdirrahman bize rivayet etti; Ebû Hâzim’den; (Ebû Hâzim) Sehl b. Sa‘d’ı şöyle derken işitti:
“Bir kadın bir bürde getirdi.” (Sehl dedi ki:) “Bürde’nin ne olduğunu bilir misiniz?” Denildi ki: “Evet; o şemle’dir; kenarı dokunmuş bir giysidir.” Kadın dedi ki:
‘Ya Resulallah, bunu kendi elimle dokudum; sana giydireyim diye.’
Peygamber, ona muhtaç olduğu için onu aldı. Sonra yanımıza çıktı; o, onun izarı idi. Topluluktan bir adam dedi ki: ‘Ya Resulallah, onu bana giydir.’ Peygamber: ‘Evet.’ dedi.
Peygamber mecliste oturdu, sonra döndü; onu katladı; sonra onu o adama gönderdi.
Topluluk ona dedi ki: ‘İyi yapmadın; onu ondan istedin. Sen onun bir isteyeni geri çevirmediğini biliyordun.’
Adam dedi ki: ‘Vallahi onu sadece, öldüğüm gün kefenim olsun diye istedim.’
Sehl dedi ki: ‘O onun kefeni oldu.’