Bize Ebû’n-Nu‘mân rivayet etti. Bize Hammâd b. Zeyd, Eyyûb’dan; o da Nâfi‘’den; o da İbn Ömer’den rivayet etti. İbn Ömer dedi ki:
Nebi zamanında (rüyamda) elimde kalın ipek (istebrak) parçası varmış gibi gördüm; sanki cennette hangi yeri istesem oraya uçup gidiyordu.
Ve sanki iki kişi bana geldi; beni ateşe götürmek istediler. Onlara bir melek rastladı ve: “Korkma! Onu bırakın!” dedi.
Hafsa, rüyalarımın birini Nebi’ye anlattı; Nebi de: “Abdullah ne iyi adamdır; keşke geceden de namaz kılsa!” dedi.
Bundan sonra Abdullah geceleri namaz kılardı.
Onlar Nebi’ye rüya anlatmayı sürdürdüler; (rüyaların) ramazanın son on gününün yedinci gecesinde olduğu (kanaatine varıyorlardı). Bunun üzerine Nebi şöyle dedi:
“Görüyorum ki rüyalarınız son on günde birleşmiş. Kim onu araştırıp arıyorsa, onu son on günde arasın.”