Bize Kuteybe b. Saîd rivayet etti. Dedi ki: Bize İsmail b. Ca‘fer, Humeyd’den, Enes b. Mâlik’ten rivayet etti ki:
Nebi bir kavme savaş için çıktığında, sabah olmadan ve bakmadan onlara saldırmazdı. Ezan işitirse onlardan vazgeçerdi; ezan işitmezse üzerlerine baskın yapardı.
(Enes) dedi ki: Hayber’e çıktık, gece onlara vardık. Sabah olunca ezan işitmedi. Bindi; ben de Ebû Talha’nın arkasına bindim; ayağım Nebi’nin ayağına değiyordu.
(Enes) dedi ki: Bize karşı sepetleri ve kürekleriyle çıktılar. Nebi’yi görünce: “Muhammed vallahi, Muhammed ve ‘hamîs’!” dediler; yani ordu.
Resûlullah onları görünce dedi ki: “Allahu ekber, Allahu ekber! Hayber harap oldu! Biz bir kavmin sahasına indiğimizde, uyarılanların sabahı ne kötü olur!”