Bize Abdullah b. Yusuf rivayet etti.
Dedi ki: Bana el-Leys rivayet etti.
Dedi ki: Bana Saîd, Ebû Şureyh’ten rivayet etti:
Ebû Şureyh dedi ki:
Amr b. Saîd, Mekke’ye ordular gönderirken ona şöyle dedim:
“İzin ver ey emir! Sana, fetih gününün ertesi günü nebînin ayağa kalkıp söylediği bir sözü anlatayım. Onu kulaklarım işitti, kalbim onu belledi, gözlerim onu gördü; onu söylediği sırada.”
Allah’a hamd etti, O’na sena etti. Sonra dedi ki:
“Mekke’yi Allah haram kılmıştır; insanlar haram kılmamıştır. Allah’a ve ahiret gününe iman eden bir kimse için, orada kan dökmesi ve orada bir ağacı kesmesi helal değildir. Eğer biri, Resûlullah’ın orada savaşmasını kendine ruhsat sayarsa, deyin ki: Allah Resûlü’ne izin verdi; size izin vermedi. Bana orada ancak gündüzün bir saatinde izin verildi; sonra bugün yine dünkü haramlığı gibi haram oldu. Hazır olan, olmayanı bildirsin.”
Ebû Şureyh’e denildi ki: “Amr ne dedi?”
Dedi ki: “Ey Ebû Şureyh! Ben senden daha iyi bilirim: İsyankârı himaye etmez; kan sebebiyle kaçanı himaye etmez; bir hırbe sebebiyle kaçanı da himaye etmez.”