Bize Ebû’l-Yemân haber verdi.
Bize Şu‘ayb, ez-Zührî’den rivayet etti.
Ebû Abdullah dedi ki: İbn Vehb dedi ki: Bize Yûnus, İbn Şihâb’dan haber verdi; o da Ubeydullah b. Abdullah b. Ebî Sevr’den, o da Abdullah b. Abbas’tan, o da Ömer’den rivayet etti.
Ömer dedi ki:
Ben ve Ensar’dan bir komşum, Medine’nin yüksek tarafında bulunan Benî Ümeyye b. Zeyd’de (oturuyorduk). Resûlullah’ın yanına inişi nöbetleşe yapardık: O bir gün inerdi, ben bir gün inerdim.
Ben indiğimde, o günün vahiy ve diğer haberlerini ona getirirdim. O indiğinde de aynı şekilde yapardı.
Ensarlı komşum nöbet gününde indi. Kapımı şiddetle vurdu. “Orada mı?” dedi. Korktum, dışarı çıktım. Dedi ki:
“Büyük bir olay oldu.”
Ben Hafsa’nın yanına girdim; bir de baktım ağlıyor. Dedim ki:
“Resûlullah sizi boşadı mı?”
Hafsa dedi ki:
“Bilmiyorum.”
Sonra nebînin yanına girdim ve ayakta iken dedim ki:
“Eşlerini boşadın mı?”
Buyurdu ki:
“Hayır.”
Ben dedim ki:
“Allah en büyüktür.”