Muhammed b. Alâ bize rivayet etti. Hammâd b. Üsâme, Büreyd b. Abdullah’tan, o da Ebû Bürde’den, o da Ebû Mûsâ’dan rivayet etti. Ebû Mûsâ, Peygamberin şöyle buyurduğunu nakletti:
“Allah’ın beni kendisiyle gönderdiği hidayet ve ilmin durumu, bir araziye yağan bol yağmura benzer. O arazinin bir kısmı verimliydi. Suyu emdi ve bol ot ile bitki yetiştirdi. Bir kısmı ise sertti. Suyu tuttu. Allah insanlara onunla fayda verdi. İnsanlar o sudan içtiler, hayvanlarını suladılar ve ekinlerini suladılar. Yağmur, arazinin başka bir kısmına da isabet etti. Burası ise dümdüz çorak bir yerdi. Ne suyu tutuyor ne de ot bitiriyordu.
İşte bu, Allah’ın dininde anlayış sahibi olan, Allah’ın beni kendisiyle gönderdiği şeyden faydalanan, öğrenen ve öğreten kimsenin durumuna benzer. Bir de buna hiç değer vermeyen, Allah’ın beni kendisiyle gönderdiği hidayeti kabul etmeyen kimsenin durumu vardır.”
Ebû Abdullah şöyle dedi:
İshak, rivayetinde şu ifadeyi kullandı:
“Arazinin bir kısmı suyu üzerinde tuttu.”
“Kâ'” suyun üzerinde biriktiği dümdüz çukur arazi demektir. “Safsaf” ise dümdüz ve tamamen düzleşmiş arazi anlamına gelir.