Bu ritüel, yalnızca bir yanında bir Vaiçvanara ile gök dünyasını kazanamamıştı; yukarıya doğru uzatılmıştı ve tanrılar bu Vaiçvanara’nın etrafında toplanarak gök dünyasını aşmak istediler. Mevsimler, Prajapati’ye bu ritüelle kurban sunmasını sağladılar ve bu sayede o, bu mevsimlerin içinde başarıya ulaştı. Bu bilgiyi bilen ve on iki günlük bu ritüelle kurban sunan kişi rahipler arasında başarıya ulaşır. Tanrılar, ondan arzularını elde etmek istiyorlardı. Bunun üzerine Prajapati ilkbahara özsuyu, sıcak mevsime arpa, yağmur mevsimine bitkiler, sonbahara pirinç, kışa ve serin mevsime fasulye ile susam verdi. Prajapati, Indra’ya bu ritüelle kurban sunmasını sağladı. Böylece gerçekten de Indra, Indra oldu. Bu nedenle “Bu, aşağı olanın kurbanıdır” derler; çünkü ilk olarak onunla kurban sunan kişi oydu. Sattra sırasında bir bağış kabul eden kişi bir leş yemiş olur; bu ister insan leşi isterse bir atın leşi olsun fark etmez. Yiyecek ineğe denktir; yiyeceğin taşındığı kabı temizlemediğinde, ondan pislik meydana gelir. Kişi kurbanı bizzat kendisi sunmalıdır; çünkü Prajapati bunu kendi başına yaparak başarıya ulaşmıştır. Kişi kendini on iki gece boyunca adamalıdır; çünkü yıl on iki aydan oluşur, Prajapati ise yılın kendisidir. Gerçekten de gayretle doğan kişi yeniden doğmuş olur. On iki Upasad vardır; bunlar dört adet üçer gecelik gruplardan oluşur. İlk üç gece ile kurbanı hazırlar, ikinci üç gece ile kurbanı kavrar, üçüncü üç gece ile kapları temizler ve dördüncü üç gece ile kendini içsel olarak arındırır. Kurban hayvanını yiyen kişi kendi etini yemiş olur; kurban kekini yiyen kendi beynini, kavrulmuş tahılı yiyen kendi dışkısını, yağı yiyen iliğini, Soma’yı içen ise terini içmiş olur. Ayrıca on iki günlük bu ritüelde hediye kabul eden kişi, kendi başından gelen pislikleri de yemiş olur. Bu nedenle, kimsenin on iki günlük bu ritüelle kurban sunmasına neden olunmamalıdır; çünkü bu, uğursuzluğu defetmek içindir.
Chat
Sohbet Yükleniyor...