“O ışın” kelimesiyle Âditya’yı, “ilerleyiş” ile doğruluğu, “takip” ile göğü, “birleşme” ile atmosferi, “dayanma” ile yeri, “destek” ile yağmuru, “öne doğru üfleyerek” ile gündüzü, “arkadan üfleyerek” ile geceyi, “istekli” ile Vasular’ı, “zeka” ile Rudralar’ı, “parlak” ile Âdityalar’ı, “güç” ile ataları (Pitṛler’i), “iplik” ile nesli, “savaşa dayanma” ile hayvanları, “zengin” ile bitkileri yarattı. “Sen zaferlisin, hazır taşla birlikte; senin için, ey İndra, İndra’yı harekete geçir” sözleriyle yıldırımı sağ tarafına bağladı, zafer için. Nefessiz yavrular yarattı; onlara “Sen efendisin” sözleriyle nefes almayı, “Tutucu” kelimesiyle soluk almayı, “kayarak giden” ile gözü, “güç veren” ile kulağı bahşetti. Şimdi bu yavrular, soluk alma ve verme, işitme ve görmeye sahip olsalar da çiftleşmediler; onlara “Sen üçlü biçimsin” sözleriyle çiftleşmeyi verdi. Bu yavrular çiftleşseler de üremediler; onlara “Sen yukarı çıkansın, sen aşağı inensin” sözleriyle üreme yetisi kazandırdı. Bu yavrular üredi ama destek bulamadılar; onlara “Sen zenginsin, sen parlaksın, sen iyiliği kazanan olansın” sözleriyle bu dünyalarda destek bulmalarını sağladı; gerçekten de üreyen yavruların bu dünyalarda destek bulmasını sağlar, kendisi bedeniyle atmosfere yükselir, soluğuyla öteki dünyada destek bulur; soluk alıp vermeden mahrum kalmaz, kim bunu böyle bilirse.
Chat
Sohbet Yükleniyor...