Yajurveda 2-2-6

Bir çatışmaya girmeye hazırlanan kişi Aditi’ye bir adak sunmalıdır; Aditi bu (yeryüzüdür); gerçekten de eskiden insanlar onun üzerinde dinlenirlerdi. O yere varan kişi Vaiçvanara’ya on iki parça pişmiş kek ile adak sunmalıdır; Agni Vaiçvanara yıldır, tanrıların mekânı yıldır; tanrılar bu mekândan Asuraları mağlup ederek kovdular; kişi Vaiçvanara’ya on iki parçalık bir adak sunmakla tanrıların yurduna erişmeye çalışır; bu çatışmayı kazanır. İki düşmanın yiyeceğini yiyen kimseye o ikisi günahlarını yükler; iki düşmanın yiyeceğini yemiş olan kişi Vaiçvanara’ya on iki parça ile adak sunmalıdır; Agni Vaiçvanara yıldır; gerçekten o yılın tatlandırdığı şeyi yer; o iki düşman artık günahlarını ona yüklemez. Antlaşma yapan iki kişi yılı antlaşmalarına dâhil eder; onlardan ilk ihaneti yapanı Varuna yakalar; antlaşma yapmış iki kişiden ilk ihaneti yapan kimse Vaiçvanara’ya on iki parça ile adak sunmalıdır; Agni Vaiçvanara yıldır; gerçekten de yılı elde ettikten sonra, Varuna’nın korumasını kaybetmiş kişiye karşı ihaneti gerçekleştirir; Varuna onu yakalamaz. Bir koyunu kabul eden kişi onun doğasını da kabul eder; koyunu kabul eden kimse Vaiçvanara’ya adak sunmalıdır, Agni Vaiçvanara yıldır; gerçekten o, yıl tarafından uygun kılınmış koyunu kabul eder; koyunun doğasını kabul etmez. Alt ve üst çenede dişleri olan bir hayvanı -at ya da insan- kabul eden kişi kendinden bir ölçü kabul etmiş olur; böyle bir hayvanı kabul eden kimse Vaiçvanara’ya on iki parça ile adak sunmalıdır; Agni Vaiçvanara yıldır; gerçekten onu yıl tarafından uygun kılınmış şekilde kabul eder; kendinden bir ölçü kabul etmiş olmaz. Zenginlik elde etmeyi arzulayan kişi Vaiçvanara’ya on iki parça ile adak sunmalıdır; Agni Vaiçvanara yıldır; bir insan bir yıl boyunca halk arasında dolaştığında, zenginlik için uygun hale gelir. Vaiçvanara’ya on iki parça ile adak sunarak, yıl boyunca kazanılan zenginliğe doğru yönelir; insanlar ona hediye vermek ister. Yılı boyunduruğa vurup onu serbest bırakmayan kişi desteksiz kalır; dönüşünden sonra aynı kurbanı yeniden Vaiçvanara’ya sunmalıdır; boyunduruğa vurduğu yılı kendi payıyla serbest bırakmış olur, böylece destek kazanır; son ineğini sürdüğü ipi düşmanının üzerine atmalıdır; gerçekten onun üzerine felaketi atar.