Avdet etmek, cinsel temas etmektir. Buna göre ne zaman (karısıyla) cima edecek olursa, kefaret ödemek durumunda kalır. Öncesinde ise kefaret ödemesi vacip değildir, ancak kefareti cima’nın helal olması için şart koşmuş olursa bu müstesnadır. O vakit bir bayanın kendisine helal olmasını isteyen bir erkeğe nikah akdini kıyması emredildiği gibi, karısına helal olmayı istemesi halinde de kefaret ödemesi kendisine emredilir. Bu, Ebu Hanife’nin görüşüdür. Fakat o, cima etmek isteyene bu kefareti vacip görmez. Zira ona göre kefaret, cima etmemiş kimse gibi cima eden kimse hakkında mevzu bahistir. Çünkü erkeğin karısına geri dönmesi sözünün tersine bir dönüş eylemi sayılmaktadır. Bu durumda zıhar yapanın ilişki kurmasının haram oluşu, bizzat kendisi hakkında söz konusudur, kadın ise bundan men edilmez; dolayısıyla geri dönmesi demek olan avdet erkeğin eylemi ve fiili olmuş olur.
el-Kadı (İyaz) ve arkadaşları: Avdet, cima yapmaya azmetmesi demektir, demişlerdir. Ancak onlar, kan-kocadan birisinin ölmesi yahut cinsel ilişki öncesi erkeğin kadını boşaması durumunda cima etmeye azmeden kişiye kefareti vacip görmemişlerdir. Fakat Ebu’l Hattab bundan farklı düşünmüştür. O ise: Söz konusu olan azmetmeden yahut boşamadan sonra erkek ölecek olursa, o zaman kefareti ödemesi vaciptir, demiştir. Bu, İmam Malik’in de kavlini oluşturur. Bu görüşü kabul edenlerin ileri sürdükleri gerekçe ise Yüce Allah’ın: “Kadınlardan zıhar ile ayrılmak isteyip de sonra söylediklerinden dönenlerin karılarıyla temas etmeden önce bir köleyi hürriyete kavuşturmaları gerekir.” (Mücadele Suresi 3) buyruğudur. Burada temas öncesi geri döndükten sonra kefaret ödemeyi gerekli kılmıştır. Nitekim kefaretten önce haram olan şeylerin, kefaret öncesinde icra edilmesi de caiz değildir. Buna ek olarak, erkek zıhar yaparken, karısını kendisine haram kılmış olmaktadır; dolayısıyla karısıyla cima etmeye azmetmesi, kasdettiği şeye geri dönmesi demektir.