Eğer malın cüzlerini vasiyet edecek olursa, o zaman onun mahrecinden (paydasından) onu alır ve kalanı da vereseye taksim eder. Malı cüz şeklinde alamazlarsa, bu takdirde izin hâlinde hisselerine göre bu, üçte bir oranında vasiler arasında taksim edilir, üçte ikisi ise verese arasında taksim edilir. Kendilerine vasiyet bırakılanların, vasiyeti üçte bir oranı geçmeyenlerden olması ile olmaması arasında bir fark da yoktur. Bu, içlerinde İmam Malik, Sevri, İmam Şafii, İshak, Ebu Yusuf ve Muhammed’in de bulunduğu cumhurun mezhebidir. Çünkü bu, vasiyet konusunda ikisi arasında baş gösteren bir fazlalıktır; dolayısıyla eşitlenmesi caiz olmaz. Sanki malı dört yüz (lira) olduğu hâlde üçte bir, dörtte bir, yüz yahut iki yüz (lira) vasiyet etmesi gibidir. Zira bu durumda, sahih bir vasiyettir ve bunda üçte birlik oran darlık göstermiş olacağından, o hâlde aralarında vasiyet miktarınca üçte bir ve dörtte bir oranla taksim edilir.
Buna göre bir kimse Zeyd’e malının yarısını, Amr’a da dörtte birini vasiyet etse, o takdirde vasiyet bırakılan bu ikisine —verese izin vermiş olursa— malın dörtte üçü verilir ve onlara da dörtte biri kalır. Verese reddedecek olursa, o zaman veliler arasında üç pay üzere üçte bir olarak verilir. Meselenin hepsi de dokuzdan işlenir.
Ebu Hanife ve Ebu Sevr ise şöyle demişlerdir: Red hâlinde iken üçte birden fazlasını, kendisine vasiyet edilen şahsa pay olarak çarpamaz. Çünkü üçte birden fazla payın verilmesi geçersizdir. Durum böyle iken bu payı nasıl çarpar?
Ama zikredildiği üzere bu vasiyetin sahih olduğu ve konunun da onların dedikleri gibi olmadığı yönünde cevap verilmiştir.