Ölü arazilerin ihya edilmesinde devlet başkanının iznine gerek yoktur. Bunu, İmam Şafii, Ebu Yusuf ve Muhammed söylemiştir. Çünkü Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in: “Kim, ölü bir araziyi ihya ederse, burası ona ait olur.” buyruğunun genel manası buna işaret etmektedir. Bu arazi, mübah bir mal sayıldığından dolayı buna malik olmak için devlet başkanının iznine gerek duyulmaz. Tıpkı arazideki otların ve odunların hükmüne benzer.
Ebu Hanife ise “Devlet başkanının izni gereklidir; zira devlet başkanı bu konuda görüş vermeye haizdir.” demiştir. Buna dair ileri sürdüğü delil ise; Kişi ölü bir araziyi haczetse ve ihya etmese, bu durumda onu ihya etmesi yahut terk edip geri vermesi kendisinden istenir. Dolayısıyla devlet başkanının iznine tabiidir. Bu da Beytü’l Mal’a ait eşya hükmüne benzemektedir.
Şöyle cevap verilmiştir: Bir defa devlet başkanının bu meseleye bakmış olması, bu noktada onun izin vermesinin gerekli olacağını göstermez. Bilmez misin ki bir kimse, su kenarında dursa ve devlet başkanı da kendisinden ihtiyacına göre ondan almasını talep etse ve o da çıkıp gitse, bu hususta devlet başkanından izin almaya gerek yoktur. Beytü’l Mal’a gelince, bunun mülkiyeti ise tüm Müslümanlar hakkında söz konusudur. Devlet başkanının sarf edilecek harcamaları düzenlemesi gerekmektedir ve dolayısıyla bu hususta onun iznine ihtiyaç duyulmaktadır. Bizim konumuz ise bundan farklıdır; çünkü bizimki mübahtır. Buna göre her kim bu mevzuda öne geçmiş olursa insanlar arasında en ziyade hak sahibi kendisidir.