Hacr altına alınmış olan kişi, rüşt ve bulûğ çağına ermesi neticesinde bu hacrdan kurtulur ve kendisine malı teslim edilir. Sonra sefihlik (bunaklık) hâli geri avdet edecek olursa, hacr/kısıtlanma da geri döner. Bunu İmam Mâlik, İmam Şâfiî, Evzâî, İshâk, Ebû Sevr, Ebû Yûsuf ve Muhammed söylemiştir.
Ebû Hanîfe ise der ki: Bu durumda bulûğa girmiş akıl sahibi kimse hacr altına baştan alınmaz, tasarrufları ise geçerlidir. Çünkü o hürdür, mükelleftir ve rüştüne girmiş kimse gibi hacr altına da alınamaz.
el-Muvaffak der ki: Lehimize sahabenin icmâsı vardır. Urve b. Zübeyr’in yaptığı rivayete göre:
“Abdullah b. Ca‘fer bir defasında bir şey satmıştı. Hz. Ali (radıyallahu anh): ‘Osman’a gideceğim ve sana hacr koymasını söyleyeceğim.’ dedi. Söz konusu hadiseyi İbn Ca‘fer Zübeyr’e haber verince, Zübeyr: ‘Ben alışverişin konusunda ortağınım (merak etme!)’ dedi. Hz. Ali, Hz. Osman’ın yanına gelince: ‘Onu hacr altına al.’ dedi. Zübeyr de bunun üzerine: ‘Ben onun ortağıyım.’ cevabını verdi. Bu sefer Hz. Osman (radıyallahu anh): ‘Ortağı Zübeyr olanı mı hacr altına alacağım?’ dedi.”
el-Muvaffak şöyle der: Bu ve benzeri kıssalar meşhur olarak gelmiş ve onların döneminde buna muhalefet eden de çıkmamıştır; böylece icmâ hâlini almıştır. Nitekim bu kişi, sanki sefihlik hâline gelmiş kimse gibi, hacr edilmesi gerekli olan bir sefih hükmündedir. Çünkü sefihlik nedeniyle hacr edilmesi gerekli olan kimsenin illetine ulaşmıştır. Zira sefihlik, şayet bulûğ çağına yaklaşmış olursa, o kimseye malının teslim edilmesi engellenir. Buna benzer bir şey meydana gelirse —delilik konusunda olduğu gibi— malının elinden alınması vacip olur, rüşt hâlinden de ayrılır.