Mümeyyiz (ayırt etme gücüne sahip) bir çocuğun, velisinin izin verdiği konularda yaptığı tasarruf geçerli sayılır. Bu, iki görüşten birine göre böyledir ve Ebu Hanife’nin görüşüdür. Nisa Suresi 6. ayetinde geçen, “Evlilik çağına gelinceye kadar yetimleri deneyin…” ifadesi, onların alım satım gibi tasarruflarla test edilmesini emreder. Bu tasarruflar kandırılıp kandırılmadıklarını gösterir.
İmam Şafii’ye göre ise buluğ çağına ulaşmadıkça tasarrufları geçerli değildir. Çünkü bu yaşa gelmeden mükellef sayılmazlar ve akılları bazı konularda yeterli olmayabilir. Şüpheli durumlarda ancak buluğa ermekle tam ehliyet oluşur.
Bu görüşe, temyiz çağındaki bir çocuğun aklî yeterliliğinin bazı işaretlerle anlaşılabileceği ve mallarının verilmesinde bu yeterliliğin esas olduğu söylenerek cevap verilmiştir.
Velisinin izni olmadan yaptığı tasarruf geçerli olmaz. Ancak veli izin vermişse geçerli olabilir. Bu da Ebu Hanife’nin görüşüdür. Temyiz çağındaki bir çocuğa ancak küçük işlerde izin verilebilir. Temyiz çağına gelmemiş çocuğun ise tasarrufları geçerli sayılmaz.