Yetimin velisinin, yetim malını mudarebe için kullanarak bir ortaklığa vermesi caizdir. Bu, ister baba, ister vasi, isterse hâkim olsun fark etmez. Çünkü hâkimin güvenilirliği, bu işi terk etmesinden daha evladır. Bu görüşte İmam Malik, İmam Şafii, Ebu Sevr ve rey ashabı vardır. el-Muvaffak, buna karşı çıkan sadece el-Hasen’den bir görüş nakledildiğini belirtir. el-Hasen’in bu çekincesi, yetim malının zarar görmesini önlemeye yöneliktir. Ancak cumhurun görüşü daha evladır. Nitekim Hz. Ömer, “Yetimlerin malları ile ticaret yapınız, sadaka gibi yemeyiniz.” demiştir.
Yetim malı, güvenilir yerlerde ve emin kişiler eliyle değerlendirilmelidir. Kazanılan karın tamamı yetime aittir; başkası buna hak iddia edemez. Veli, doğrudan kendisiyle iş ortaklığı yapamaz. el-Hasen b. Salih ve İshak, vasinin ortak olduğu kişiden kâr almasını caiz görmüştür, fakat bu görüş reddedilmiştir. Doğru olan, tüm kazancın yetime ait olmasıdır.