İmam Ahmed’den nakledilen bir görüşe göre: Ancak müşteri, malın ayıp ve kusurunu bildiği zaman berâet şartı geçerli olur. Bu, İmam Şafii’nin de görüşüdür. Çünkü bu durumda müşteri bilerek kabul etmiş sayılır ve bu da rızaya dayandığı için geçerli olur.
İkinci görüşe göre ise: Müşteri bilmediği mallarda berâet sabit olur, bildiği mallarda olmaz. Bu, İmam Malik’in ve özellikle hayvanlar hakkında İmam Şafii’nin görüşüdür. Çünkü Salim b. Abdullah’ın rivayetine göre: Abdullah b. Ömer bir köleyi berâet şartıyla sekiz yüz dirheme satar. Müşteri: “Bu köle hastalıklı, neden söylemedin?” der ve anlaşmazlık çıkar. Hz. Osman huzurunda muhakeme olurlar. Abdullah b. Ömer: “Ben köleyi berâet yoluyla sattım.” deyince Hz. Osman: “Eğer hastalığını bilmediğine dair yemin edersen, satış geçerli olur.” der. Abdullah yemin etmekten kaçınır ve köleyi geri alır. Sonra iyileşince köleyi bin beş yüz dirheme satar. Bu rivayet meşhur olup karşı çıkan da olmadığından icma sayılmıştır.
İmam Ahmed’den gelen diğer görüşe göre meçhul (bilinmeyen) kusurlar için yapılan berâet geçerlidir. Böylece her türlü kusur için berâet geçerli olur. Bu da Rey ehlinin ve İmam Şafii’nin kavlidir.
Ümmü Seleme’den rivayet edildiğine göre Ensar’dan iki kişi Hz. Peygamber’e bir miras meselesi için gelirler. Belgeleri yoktur, sadece iddiaları vardır. Hz. Peygamber şöyle buyurur:
“Ben ancak bir insanım. Davalarınızı bana getiriyorsunuz. Kimin delili daha etkileyici olursa ona göre hüküm veririm. Eğer biriniz kardeşinin hakkını alırsa, bu ateşten bir parça olur.”
Bunun üzerine ikisi de ağlar ve birbirlerine haklarını helal ederler. Hz. Peygamber:
“Madem böyle yaptınız, malınızı iki eşit parçaya ayırın, sonra kur’a çekin ve birbirinize helal edin.” buyurur.
Bu rivayet, meçhullükten dolayı berâet şartının caiz olduğuna delil sayılmıştır. Çünkü bu, bilinmeyen bir hakkı düşürme anlamına gelir ve tıpkı köle azat etmek veya boşamak gibi meçhul olmasına rağmen geçerli olur. Hayvan ile diğer mallar arasında da bu açıdan fark yoktur. Hz. Osman’ın verdiği hükme İbn Ömer’in muhalefet etmesi, sahabe sözlerinin hüccet olmasında tek başına yeterli sayılmaz.