Hacamat olmaya gelince; şayet o kişiden bir kıl kopmayacak olursa bu durumda cumhurun görüşüne göre bu mübah sayılır, fidye cezası da yoktur. Çünkü İbn Abbas şöyle rivayet eder: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ihramlı olduğu halde hacamat olmuştur.” Burada fidyeyi ise zikretmemiştir. Çünkü hacamat, kanı çıkartmak şekliyle icra edilen bir tedavidir ve bu yönüyle kan almaya ve yarayı deşmeye benzer. Bunun yanında hacamat, lüks bir işlem olmadığı için ilaç içmeye de benzemektedir. Aynı şekilde bir ihtiyaç sebebiyle bir azanın kopmasındaki hüküm de buna dahildir. İhramlının sünnet olması da aynı şekilde fidyesiz olarak mübah sayılmıştır.
İmam Malik ise; zaruret olmadığı sürece ihramlı hacamat olamaz, demiştir. el-Hasen ise hacamatı, “kan” olarak adetmiştir.
Hacamat yapılırken baştaki kılların kesilmesine ihtiyaç duyulacak olursa, o zaman bunları keser. Çünkü bu hususta İbn Buheyne’nin yaptığı şu rivayet gelmiştir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Mekke yolunda, ihramlı iken başının ortasından kan aldırdı.” Bir zarurete binaen kıllar kesilmiştir. Bundan dolayı ise fidye vermek gerekir. Bunu, İmam Malik, İmam Şafii, Ebu Hanife ve Ebu Sevr söylemiştir. Çünkü Yüce Allah: “Sizden her kim hasta olursa yahut başından bir rahatsızlığı varsa, oruç veya sadaka veya kurban olmak üzere fidye gerekir…” (Bakara Suresi 196) buyurmuştur. Başka bir zararı izale etmek için bu kıllar kesilmiş olduğundan dolayı, -sanki saçındaki bitleri izale etmek için saçını traş etmiş kimse gibi- ona da fidye vermesi gerekli olur.
Ebu Hanife’nin iki ashabı olan Ebu Yusuf ve Muhammed ise; bu durumda biraz tasaddukta bulunur, demişlerdir. Bunlara ise geçen açıklamalarla cevap verilmiştir.
Şayet üzerinde kıllar bulunan bir uzuv ya da kılların bulunduğu bir deri parçası kopacak olursa, bunda fidye gerekmez; çünkü buna tabi hükmündedir, fidye vermek ise gerekli değildir.