Şayet ticari eşya hakkında onu kendisine saklamak için niyet edecek olursa, bu eşya kendi şahsına ait istifade edilen (ve ticaret yapmak için niyetlenmeyen) bir hâle dönüşür ve ondan dolayı da zekât vermek sâkıt olur. Bunu, İmam Şâfiî ve Rey ashabı söylemiştir. Çünkü bu eşyayı kendisi için ayırması asıldır ve sadece niyet ederek de bunun asıla çevrilmesi yeterli gelir. Bir kimsenin ziynet eşyasıyla ticaret yapmaya niyet etmesi yahut da yolcunun mukim olmaya niyet etmesi buna bir örnek sayılır. Zira ticarete niyet etmek, ticari mallarda zekâtın vacip olması için şarttır. Öyleyse malı (ticaret için değil de) kullanmak için niyet edecek olursa, ticaret yapma niyeti zâil olur ve zekâtın vacip olma şartı da gitmiş olur.
İmam Mâlik ise kendisinden nakledilen iki görüşünden birisinde şöyle der: Sâime (hayvanlar) hakkında yem ve yulafa vb. dair niyet etmesi gibi, sadece niyet etmesi sebebiyle ticari hüküm sâkıt olur.
“Sâime olanlarda, niyet olmaksızın yalnız kırlarda otlama şartının olması söz konusu olduğundan, dolayısıyla da otlamanın olmaması hâlinde, vücûbiyetin de ortada olmayacağı” şeklinde cevap verilmiştir.
Şayet bir ticari eşyayı saklamak için niyette bulunur, ardından ticaret yapmaya dair niyet edecek olursa -geçen açıklamalar üzerine- sadece niyet etmesiyle bu eşyalar ticari olmaz. Bunu, Ebû Hanîfe, İmam Mâlik, İmam Şâfiî ve Sevrî söylemiştir. Çünkü kişinin mülküne dâhil olmasıyla sabit olan hükümlerin her birisi, sadece “niyet edilerek” sabit olmuş olmazlar. Mesela yem ve yulaf yiyen hayvanlarda, sâime olmasını niyet etmesi gibi.
Nitekim eşyayı kendisi için saklamak “asıl”dır; ticaret ise bu eşyalarda bir “fer’”dir. Fer’ olan bir şey ise sadece niyet ederek asla dönüşmez. Mesela bir mukimin yolculuğa niyet etmesi gibi. Bunun aksi ise, eşyayı saklamak için niyette bulunmasıdır. Çünkü bu niyeti onu asla çevirir ve sırf niyet etmesiyle de ona döner. Yolcunun mukim olmaya niyet etmesi gibi.
Aynı şekilde bir ticari eşyada (onunla ticaret yapmak için değil de sadece) onu kendisi için ayırıp saklamak için niyet etmesi durumunda “sene” inkıtaya uğrar. Sonra bunda ticaret yapmaya dair niyet edecek olursa -onu satıp değerini de bir seneye kadar karşılamadıkça- bundan bir şey vermesi gerekmez.