Şayet altı saatte zevalden önce Cuma namazını kılacak olurlarsa, sünnet ve icma’ya göre Cumaları olur. Sünnete gelince, bu noktada Cabir’in yaptığı rivayete göre; “Allah’ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) onu -yani Cuma namazını- kılardı, sonra biz develerimizin yanına giderdik de güneşin zevaline değin onları (dinlenmeleri için) rahatlatıp serinletirdik.” İcma’ya gelince; bununla bazı sahabeler de amel etmişlerdir ve kimse buna ses çıkarmamıştır.
İlim ehlinin çoğu şöyle demiştir: Cuma’nın vakti, öğle vaktidir. Ancak Cuma’nın ilk vakit içerisinde yerine getirilmesi müstehap sayılmaktadır. Çünkü Seleme b. el-Akva şöyle der: “Biz Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile birlikte cumayı kılardık ve henüz duvarların gölgesi yokken de (mescitten) ayrılırdık.” Enes’ten nakledildiğine göre; “Allah’ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem), Cuma namazını güneş meylederken kılardı.”
el-Muvaffak der ki: Öne sürdükleri hadisler, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in birçok zaman diliminde Cuma’yı zevalden sonra kılmış olduğuna işaret etmektedir. Zaten bunun caiz olduğunda ihtilaf da yoktur, zira bu daha faziletli ve daha evladır. Bizim öne sürdüğümüz hadisler ise Cuma’nın, zevalden önce de kılınmasının caiz olduğuna delalet eder. Zaten ikisi de birbirini nefyetmemektedir.
Gündüzün başında Cuma’yı kılmaya gelince, doğrusu bunun caiz olmayacağıdır. Çünkü vakitlendirme ancak delil ile sabit olur. Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’den ve halifelerinden gündüzün başında Cuma kıldıklarına dair bir şey sabit olmamıştır.
Evla olan Cuma’yı zevalden sonra kılmaktır. Çünkü bu şekilde ihtilaftan çıkılmış olur. Bu da Allah’ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem)’in çoğu kez kıldığı o zaman dilimi içerisinde onu kılmaktan geçer.