İmam’ın, insanların huzuruna çıktığında onlara selam vermesi müstehaptır. Ardından minbere çıkar, cemaate dönüp onlara selam verir ve müezzin ezanı okuyup bitirene kadar da imam oturur, (bekler.) Çünkü bu noktada gelen Cabir rivayeti şöyledir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) minbere çıktığında (cemaate) selam verirdi.” Evzâî ve İmam Şafii de bunu söylemişlerdir. İmam Malik ve Ebu Hanife ise; cemaate döndüğünde onlara selam vermesinin sünnet olmayacağını, çünkü selamı, çıkıp gitmesi halinde söyleyeceğini, ifade etmişlerdir.
İmam’ın minbere çıkmasından sonra ezanın okunmasının meşruiyeti hakkında bir ihtilaf bulunmamaktadır. Şüphesiz bu minvalde es-Saib b. Yezid şöyle demiştir: “Cuma günü ilk nida (ezan), Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ile Hz. Ebubekir (radıyallahu anh) ve Hz. Ömer (radıyallahu anh) döneminde imam minbere oturduğu vakit başlardı. Hz. Osman (radıyallahu anh) halife olduğu ve insanlar da (Medine’de) çoğaldığı vakit o, ‘Zevra’ üzerinde okunan üçüncü nidayı ilave etti.”
İşte bu ezan, alışverişi yasaklayan ve say edilmesini (namaza gidilmesini) gerekli kılan ezandır. Çünkü Yüce Allah, ezandan sonra namaza gidilmesini (say) emretmiş ve alışveriş yapmayı da men etmiştir. Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) zamanındaki ezan, imamın minbere çıktıktan ve oturduktan hemen sonra okunan ezandır. Buna göre hüküm de başkasına değil, buna bağlanmıştır.
Evi uzakta olduğu için Cuma’ya ezan okunduğu vakit hemen gelemeyen bir kimse ise Cuma’ya yetişebildiği vakte kadar tez zamanda gelmesi gerekmektedir. Çünkü Cuma, farzdır. Ezan öncesinde hemen gelmek ise Cuma’ya yetişme zaruretini ifade eder. Zira vacibin kendisiyle tamam olduğu o şey de vaciptir.