Dört rekatlık bir namazda beşinci rekata, akşam namazını kılarken dördüncü rekata veyahut sabahı kılarken üçüncü rekata kalkan bir kişi, (hata yaptığını) hatırlar hatırlamaz rücu eder ve oturur. Şayet namazını bitirmekte olduğu o rekatın akabinde teşehhüd etmiş ise sehiv secdesi yapar ve ardından selam verir. Teşehhüd yapmış ama Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘e salat getirmemiş ise o zaman salat getirir sonra sehiv secdesi yapar ve ardından selam verir. Teşehhüd etmemiş ise o zaman teşehhüdünü yapar sonra sehiv secdesi yaptıktan sonra selam verir. Namazını bitirine kadar (hata yaptığını) hatırlamayacak olursa, hatırlamasının hemen peşine iki defa secde yapar, teşehhüd eder ve ardından selam verir, namazı ise geçerli olur. Bunu, İmam Malik, Leys, İmam Şafii, İshak ve Ebu Sevr söylemiştir. Zira İbn Mesud’dan nakledildiğine göre, o şöyle demiştir: “Allah’ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem) öğle namazını beş rekat kıldırınca: ‘Namazda bir artma mı oldu?’ dediler. ‘Bu da ne demek?’ buyurdu. ‘Beş rekat kıldınız da ondan.’ dediler. Bunun üzerine (hemen teşehhüd vaziyetini almak üzere) iki bacağını kıvırdı ve iki secde yaptı.” Buhari ve Müslim ittifak etmiştir.
Ebu Hanife şöyle demiştir: Secde etmeden önce (hata yaptığını) hatırlayacak olursa, teşehhüd etmek için oturur. Secdeden sonra hatırlayacak olur ve dördüncü rekatın akabinde teşehhüd miktarı kadar oturmuş olursa, namazı geçerli olur ve diğer fazlalığa -nafile olması için- izafe eder. Şayet dördüncü rekatta oturmamış olursa kıldığı farz namazı batıl olur ve nafileye dönüşmüş olur. Bu durumda, namazını tekrar kılması gerekir. Çünkü Ebu Said hadisinde şöyle gelmiştir: “Eğer beş rekat kılmışsa secdeleri onun için şefaatçi olur.”
İbn Mesud’un hadisinden açıkçası anlaşılan, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in dördüncü rekatın peşine oturmadığıdır; çünkü nakledilmemiştir. Bir de O (sallallahu aleyhi ve sellem), üçüncü rekata kalktığını sanarak, beşinci rekata kalkmıştır ve bu da söz konusu o namazını geçersiz kılmamıştır. Diğer olan beşinci rekata da ilave etmemiştir. Ebu Said hadisi ise onların söyledikleri görüşlerinin aleyhine bir delildir. Çünkü aradaki fasıla ile öncesindeki oturuş arası dışında, fazla olan rekatı nafile kılmıştır. İki secdenin ise buna şefaatçi olacağını belirtmiş, diğer fazla olan rekatı ise buna eklememiştir. İşte tüm bunlar, onların söylediklerine tezattır ve şüphesiz hepsi de bu iki hadise muhalif düşmüş oldular.