Mezhebimize göre doğru olan, Fatiha’yı her rekatta okumanın vacip (farz) olduğudur. Bu, İmam Mâlik, Evzâî ve İmam Şâfiî’nin görüşüdür. Çünkü bu hususta Ebu Katâde hadisi şöyledir:
“Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) öğle namazının ilk iki rekatında Fatiha ile beraber birer de sûre okur, son iki rekatta ise sadece Fatiha okurdu…”
Bir hadiste ise:
“Beni nasıl namaz kılar görmüş iseniz, öylece kılınız.” buyurmuştur.
İkisini de Buhârî rivayet etmiştir.
Şu var ki Allah’ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem), namazını kötü kılan adama ilk rekatında nasıl kılacağını da bizzat öğretmiş ve ardından:
“Diğer tüm namazında da bunun aynısını yap.” buyurmuştur.
Söz konusu emir, kıraati de içermektedir.
İmam Ahmed’den gelen nakle göre Fatiha, namazda sadece ilk iki rekatta farzdır. Buna benzer bir görüş, Nehaî’den, Sevrî ve Ebu Hanîfe’den de gelmiştir. Bu görüşün, sabitesi bulunmayan bazı mevkûf rivayetler dışında delili yoktur.
Kıraat, Arapça dışında yeterli olmaz; ister okuduğu dil Arapçadan daha güzel okunmuş olsun, ister olmasın, fark etmez. Çünkü Kur’ân-ı Kerîm, hem lafzı hem de manasıyla mucizedir. Dolayısıyla başkasıyla değişecek olursa, nazm-ı celîli bozulmuş olur; artık ne Kur’an ve ne de bir benzeri sayılır, sadece bunun bir tefsiri olmuş olur.
Arapçayı güzel kıraat edemiyorsa, bunu öğrenmesi gerekir. Gücü olduğu hâlde bunu yapmayacak olursa, namazı geçerli olmaz. Eğer buna gücü yetmiyor ya da vaktin çıkmasından endişe ediyorsa, Fatiha’dan da sadece bir âyeti biliyorsa, bu durumda o (bildiği) âyeti yedi defa tekrar edip okur; muhtemeldir ki bundan başkasıyla o kıraati tamamlayabilir.
İmam Şâfiî’nin arkadaşlarının, bu iki durum gibi iki de görüşü yer almaktadır. Eğer söz konusu olan bu kıraati iyi okuyamayacak olursa, bildiği başka âyetleri kıraat eder. Eğer Kur’an’ın hiçbir yerinden güzel okumasını bilmiyorsa, vakit çıkmadan önce de bunları öğrenmesi mümkün değilse, o zaman tahmîd, tehlîl ve tekbir getirmesi ona yeterli gelir.