Tüm minhalar (tahıl sunuları) yanlış niyetle avuçlanmışsa geçerlidir, fakat bu sunular sahiplerine yükümlülük açısından sayılmaz. Ancak günah minhası ve kıskançlık minhası hariçtir. Günah minhası ve kıskançlık minhası, yanlış niyetle avuçlanmış, kaba konmuş, taşınmış veya yanlış ya da hem doğru hem yanlış niyetle yakılmışsa geçersizdir. Örneğin: “Doğru niyetle ve yanlış niyetle” derken, hem günah minhası hem de gönüllü minhası niyetiyle yapılmış; “yanlış niyetle ve doğru niyetle” derken de önce gönüllü sonra günah minhası niyetiyle yapılmıştır.
Günah minhası da dâhil olmak üzere, bir minhanın avuçlanması yabancı biri tarafından, yas tutan biri tarafından, güneş batmadan önce mikveye giren biri tarafından, eksik giyimli bir kâhin tarafından, kefaret sunusu sunmamış biri tarafından, ellerini ve ayaklarını yıkamamış biri tarafından, sünnetsiz biri tarafından, ritüel olarak kirli biri tarafından, oturarak, hayvan ya da başkasının ayağı üzerine basarak yapılırsa, bu geçersizdir. Sol elle avuçlamak da geçersizdir. Ben Beteira şöyle der: Onu geri koyup sağ eliyle tekrar avuçlamalıdır.
Eğer avuçlanan kısımda bir çakıl, tuz tanesi ya da buhurdan bir parça varsa, geçersizdir. Çünkü şöyle denmiştir: “Avuçlamanın eksik ya da fazla olması geçersizdir.” Fazla olan, avuçta taşkınlık varsa; eksik olan, sadece parmak uçlarıyla alınmışsa geçersizdir. Avuçlama doğru şekilde, parmaklar düz şekilde elin yüzeyine bastırılarak yapılmalıdır.
Yağını fazla ya da eksik koymak veya buhurunu eksik koymak, minhanın geçersizliğine neden olur.
Minhayı dışarıda yemek niyetiyle ya da bir zeytin miktarı kadarını dışarıda yemek niyetiyle; avuçlanmış kısmını dışarıda yakmak ya da ondan bir zeytin miktarını dışarıda yakmak ya da buhurunu dışarıda yakmak niyetiyle yapılırsa, bu geçersizdir fakat kefaret gerekmez.
Şayet ertesi gün yeme niyetiyle ya da ondan bir zeytin miktarını ertesi gün yeme niyetiyle, avuçlanmış kısmı ya da buhurunu ertesi gün yakma niyetiyle yapılırsa, bu pigul’dür ve kefaret gerektirir.
Genel kural şudur: Avuçlayan, kaba koyan, taşıyan veya yakma eylemini yapan kişi, yenmesi uygun bir şeyi yemek niyetiyle ya da yakılması uygun bir şeyi yakmak niyetiyle düşünürse ve bu düşünce yeri dışarıdaysa, bu geçersizdir ama kefaret gerekmez. Ancak zamanı dışarıda düşünmüşse (örneğin ertesi gün), bu pigul’dür ve kefaret gerekir. Ancak bu hüküm, kurbanın izinli şekilde sunulması durumunda geçerlidir.
Nasıl olur da kurban izinli şekilde sunulmuş sayılır? Eğer kişi sessizce avuçlar, kaba koyar, taşır ve ardından ertesi gün için yakma niyeti taşırsa; veya başta ertesi gün için avuçlar ve sonra geri kalan işlemleri sessizce yaparsa; ya da her şeyi sessizce yapıp sadece sonunda ertesi gün için yakmayı düşünürse — bu durumda “izinli şekilde sunulmuş” olur.
Ancak kurban yanlış şekilde sunulmuşsa; örneğin, kişi dışarıda yeme niyetiyle avuçlar, sonra kaba koyar, taşır ve yakma sırasında ertesi günü düşünürse; veya avuçlamada ertesi günü düşünür, ama diğer işlemleri dışarıda niyetiyle yaparsa; veya hepsini dışarıda yemek niyetiyle yaparsa — bu durumda kurban izinli şekilde sunulmuş sayılmaz.
Günah minhası ve kıskançlık minhası, yanlış niyetle avuçlanmış, kaba konmuş, taşınmış ve ertesi günü düşünerek yakılmışsa; veya ertesi gün niyetiyle avuçlanıp geri kalan işlemleri yanlış niyetle yapmışsa — bu kurban da izinli şekilde sunulmamıştır.
Dışarıda bir zeytin miktarı yemek ve ertesi gün bir zeytin miktarı yemek düşüncesiyle yapılanlar; ya da yarım zeytin miktarı dışarıda ve yarım zeytin miktarı ertesi gün yemek niyetiyle yapılanlar geçersizdir ama kefaret gerekmez.
Rabbi Yehuda şöyle der: Genel kural şudur: Eğer zaman niyeti yer niyetinden önceyse, bu pigul’dür ve kefaret gerekir. Ama eğer yer niyeti zaman niyetinden önceyse, bu geçersizdir ama kefaret gerekmez. Bilginler şöyle der: Her iki durumda da geçersizdir ama kefaret gerekmez.
Eğer yarım zeytin miktarı yemek ve yarım zeytin miktarı yakmak niyeti varsa, bu geçerlidir. Çünkü yemek ve yakma niyetleri birbiriyle birleşmez.