Yargıçların yemini; iki para talebi ve itiraf da bir kuruş (en küçük para birimi) eşittir. Eğer itiraf talebin çeşidinden değilse, serbesttir. Örneğin, “İki param sende, bende yalnızca bir kuruş var” ise, serbesttir. Ama “İki param ve bir kuruş sende, bende yalnızca bir kuruş var” ise, sorumludur. “Eldeki miktarı bana say” derse, bende yoksa serbesttir. “Eldeki miktarı say” derse, bende sadece elli dinar varsa, sorumludur. “Babanın elindeki miktarı say” denilirse ve bende sadece elli dinar varsa, serbesttir, çünkü o kayıp veren gibidir.
“Eldeki miktar var mı?” diye sorulduğunda tanıkların önünde “Evet” denirse, ertesi gün “Ver onu bana” denir. “Verdim” denirse, serbesttir. “Sende yok” denirse, sorumludur. “Eldeki miktar var mı?” diye sorulduğunda “Evet, ama sadece tanıkların önünde ver” denirse, ertesi gün “Ver” denir. “Verdim” denirse, sorumludur çünkü tanıklar önünde verilmesi gerekir.
“Bende altın litre var, sende sadece gümüş litre var” denirse, serbesttir. “Bende altın dinar var, sende sadece gümüş dinar, üçtelli, pundiyon ve kuruş var” denirse, sorumludur çünkü hepsi aynı tür para sayılır.
“Bende tahıl koru var, sende küçük tahıl torbası var” denirse, serbesttir. “Bende meyve koru var, sende küçük meyve torbası var” denirse, sorumludur çünkü küçük torba meyveyi de kapsar.
“Buğday talep etti, arpa ile itiraf etti” ise, serbesttir. Rabban Gamliel sorumlu tutar.
Bir adam, arkadaşına yağ dolu kaplarda mal vermiş ve itiraf etmişse, Admon der ki, talebin bir kısmını kabul ettiyse, yemin gerekir. Hahamlar der ki, itiraf talebin çeşidinden değildir. Rabban Gamliel der ki, Admon’un sözlerini kabul ederim.
“Kaplarda ve tabaklarda talep etti, kaplarda itiraf etti ama tabaklarda inkâr etti; tabaklarda itiraf etti ama kaplarda inkâr etti” ise, serbesttir.
Yalnızca tabakların bir kısmını itiraf ettiyse serbesttir, ancak kapların bir kısmını itiraf ettiyse sorumludur çünkü malların ardılı olanlar yemine zorlar.
Sağır, deli ve küçük çocuk üzerine yemin edilmez; küçük çocuk yemin ettirilmez ama onun üzerine yemin edilir ve adamandır.
Aşağıdakiler üzerine yemin edilmez: köleler, belgeler, topraklar ve adaklar. Bunlar için iki kat ya da dört ya da beş kat ödeme yoktur. Ücretsiz bekçi yemin etmez, ücretli taşıyıcı ödeme yapmaz.
Rabbi Şimon der ki, malların ardılı olanlara yemin edilir; olmayanlara edilmez.
Rabbi Meir der ki, bazı şeyler toprak gibidir ama toprak gibi değildir ve hahamlar bunu kabul etmez. Örneğin on üzüm bağını sana verdim, alıcısı sadece beşini sayar; Rabbi Meir yemin gerektirir. Hahamlar ise toprakla bağlantılı olan her şeyi toprak sayar.
Yalnızca ölçüyle, ağırlıkla ve miktarla ilgili şeylere yemin edilir. Örneğin “Dolu bir ev ve dolu bir çuval verdim” derse, alıcı “Sadece senin aldığın kadarını bilirim” derse serbesttir. Birisi “Kapı eşiğine kadar” der, diğeri “Pencereye kadar” derse sorumludur.
Bir borçlu, teminat olarak verdiği taş kaybolursa, “Taş verdim ve bir şekel değerindeydi” derse, diğeri “Hayır, sadece taş verdin ve taş değerindeydi” derse serbesttir. “Taş verdim ve bir şekel değerindeydi” derse ve diğeri “Hayır, taş verdin ama üç dinar değerindeydi” derse sorumludur. “Taş verdim ve iki şekel değerindeydi” derse, diğeri “Hayır, taş verdin ve taş değerindeydi” derse serbesttir. “Taş verdim ve iki şekel değerindeydi” derse, diğeri “Hayır, taş verdin ve beş dinar değerindeydi” derse sorumludur.
Kim yemin ederse, emaneti ondan çıkarabileceği şüphelenilir.