Başlangıçta sunağı sunmak isteyen herkes sunardı. Ancak sunak çok olunca kuzuya yönelirlerdi ve öncelik dört arşın mesafede olan kişiye verilirdi. Eğer ikisi eşitse, sorumlu kişi onlara işaret ederdi. Ne kadar sunacakları konusunda bir büyüğü sunmazlardı.
Bir defa, eşit iki kişi kuzuda sunmak üzereyken biri diğerini itti, diğeri düştü ve ayağı kırıldı. Mahkeme bunun tehlikeye yol açtığını görünce, sunağın sadece barış ortamında sunulmasına karar verdiler. Orada dört “barış bölgesi” vardı ve bunlardan ilki şuydu:
İkinci barış bölgesi, iç sunağı kesen, kanı döken, iç sunağı ve menorayı temizleyen, kuzuya et koyan (baş, ayak, iki el, boyun, göğüs, iki yan), kurbanları, unu, yoğurdu ve şarabı sunan on üç kahin idi. Ben Azzaï, Rabbi Akiva’nın önünde Rabbi Yehoshua’nın öğüdü üzerine sunum yolunun yakın olduğunu söyledi.
Üçüncü barış bölgesi, yeni kâfirler (buhurlar) gelip onu sakinleştirirlerdi.
Dördüncü barış bölgesi, yeni ve eski (buhurları), kuzu ve sunağa et sunan idi.
Her zaman dokuz, on, on bir ve on iki kahin tam sayıda bulunurdu. Nasıl? Dokuz kişi kendi başına olurdu. Bayramda bir kişinin elinde su kabı olurdu, işte on kişi. Akşam arasında on bir kişi, bunlardan dokuzu kendisi, ikisi ellerinde odun parçaları. Şabat günlerinde de on bir kişi olurdu, dokuzu kendisi, ikisi ellerinde iki kâfirden oluşan paketler. Bayram ortasında ise birinin elinde su kabı olurdu.
Bir teke, on bir kişiye sunulurdu; et, kurbanlar, un ve şarap ise ikiye ikiye sunulurdu.
Bir boğa yirmi dört kişiye sunulurdu; başı bir kişiye, ayağı iki kişiye; boyun ve ayak ikiye, göğüs birine, yanlar üçe, iki el ikiye, kurbanlar, un ve şarap üçerli sunulurdu.
Bu bölümlerde kamu kurbanlarından bahsedilir. Ama bireysel kurban isteyen olursa sunar. Kesilen ve paylaşılan etler aynıdır.