Bir kişi incirleri kendi avlusundan kesmek üzere taşırken, oğulları ve ev halkı yiyebilir ve muaftırlar. Onunla birlikte olan işçiler, eğer yiyecek masrafı işverene ait değilse, yiyebilir ve muaftırlar. Ama işveren onların yiyecek masrafını karşılıyorsa, onlar yiyemezler.
İşçilerini tarlaya çıkaran biri, eğer işçilerin yiyeceği işverene ait değilse, yiyebilirler ve muaftırlar. Ama eğer yiyecek masrafı işverene aitse, sadece incirden birer birer yiyebilirler ama sepettekilerden, sandıktakilerden veya ayrılmış olanlardan yiyemezler.
Bir kişi işçisini zeytinleri toplamakla görevlendirirse ve ona “zeytin yemene izin veriyorum” derse, işçi birer birer yer ve muaftır. Ama eğer topladığı zeytinleri bir araya getirirse, yükümlü olur. Soğanları çapalamakla görevli bir işçiye “yeşillik yemene izin veriyorum” denirse, yaprak yaprak koparıp yiyebilir. Ama eğer bunları bir araya getirirse, yükümlü olur.
Bir kişi yolda incir kuruları bulursa, hatta bir kuru incir tarlasının yanında bile olsa; ya da bir incir ağacının yola sarkan dallarının altındaki incirleri bulursa — bu incirleri yemek gaspa girmez ve ondalık da gerektirmez. Ama bu kural zeytin ve keçiboynuzu için geçerli değildir; onlar yükümlüdür. Eğer kuru incir toplarını bulursa, eğer halkın çoğunluğu oradan geçtiyse, yükümlüdür; aksi halde muaftır. Sıkıştırılmış incir hamurları bulunursa, bunlar tamamlanmış bir ürün olduğu bilindiğinden yükümlüdür. Keçiboynuzu ise, çatıya çıkarılıp kurutulmadıkça hayvanlara verilirse ondan muaftır, çünkü artanı iade edilebilir.
Bir avlunun ondalık yükümlülüğü olup olmadığını belirleyen nedir? Rabbi İşmael şöyle der: Tsor tarzı bir avlu (eşyaların güvenli şekilde korunduğu yer) yükümlüdür. Rabbi Akiva der ki: Eğer bir kişi açıp kapatabiliyorsa, muaftır. Rabbi Nehemya şöyle der: İçinde yemek yemeye utanmayan bir yer ondalık açısından yükümlüdür. Rabbi Yose der ki: Eğer bir kişi içeri giriyor ve ona “ne arıyorsun?” denmiyorsa, muaftır. Rabbi Yehuda şöyle der: İç içe iki avlu varsa, içteki yükümlüdür, dıştaki muaftır.
Çatılar, ondalık yükümlülüğünden muaftır — iç avluya ait olsalar bile. Kapı girişleri, sundurmalar ve balkonlar, avlu gibi değerlendirilirler; eğer avlu yükümlüyse onlar da yükümlüdür, değilse onlar da muaftır.
Kulübeler, geçici barınaklar ve gözcü kulübeleri muaftır. Ginnosar’daki kulübe, değirmen ve tavuk olsa bile muaftır. Çömlekçilerin kulübesinde ise, iç kısım yükümlüdür, dış kısım muaftır. Rabbi Yose der ki: Güneşte ve yağmurda barınmak amacı olmayan yapılar muaftır. Bayram kulübesi ise — bayram günlerinde kurulan — Rabbi Yehuda yükümlü tutar, bilginler ise muaftır.
Bir incir ağacı avluda dikiliyse, birer birer incir yenirse kişi muaftır. Ama bir araya getirirse, yükümlüdür. Rabbi Şimon der ki: Sağ elinde bir tane, sol elinde bir tane ve ağzında bir tane yiyebilir. Tepeye çıkarsa, eteğini doldurup yiyebilir.
Avluda dikili bir asma varsa, kişi tüm salkımı yiyebilir. Aynı şekilde nar ve karpuz da — Rabbi Tarfon’un görüşüdür. Rabbi Akiva ise şöyle der: Salkımları tane tane yiyebilir, narı tek tek açar ve karpuzu dilimleyerek yer. Avluda ekili kişniş yaprak yaprak koparılarak yenebilir. Ama eğer bir araya getirilirse, yükümlüdür. Fesleğen, kekik ve koranit otları avluda ekiliyse ve korunuyorsa, ondalık gerektirir.
Bir incir ağacı avluda olup bahçeye doğru sarkıyorsa, kişi gelişigüzel yiyebilir ve muaftır. Bahçede olup avluya sarkıyorsa, birer birer yiyebilir ama bir araya getirirse yükümlüdür. İsrail topraklarında olup yurt dışına sarkıyorsa veya tersi — her zaman asıl gövdeye göre değerlendirilir. Surla çevrili şehirlerde de kök esas alınır. Ama sığınak şehirlerinde ve Kudüs’te dalların yönü esas alınır.