Kaybolan Kase – Tekvin 44

usuf kahyasına, “Bu adamların torbalarına taşıyabilecekleri kadar yiyecek doldur” diye buyurdu, “Her birinin parasını torbasının ağzına koy. En küçüğünün torbasına benim gümüş kasemi ve buğdayının parasını koy.” Kahya Yusufun buyruğunu yerine getirdi.
Sabah erkenden adamlar eşekleriyle yolcu edildi. Onlar kentten pek uzaklaşmamıştı ki Yusuf kahyasına, “Hemen o adamların peşine düş” dedi, “Onlara yetişince, Niçin iyiliğe karşı kötülük yaptınız? de, Efendimin şarap içmek, fala bakmak için kullandığı kase değil mi bu? Bunu yapmakla kötülük ettiniz. ” Kahya onlara yetişip bu sözleri yineledi.
Adamlar, “Efendim, neden böyle konuşuyorsun?” dediler, “Bizden uzak olsun, biz kulların böyle şey yapmayız. Torbalarımızın ağzında bulduğumuz paraları Kenan ülkesinden sana geri getirdik. Nasıl efendinin evinden altın ya da gümüş çalarız? Kullarından birinde çıkarsa öldürülsün, geri kalanlar efendimin kölesi olsun.”
Kahya, “Peki, dediğiniz gibi olsun” dedi, “Kimde çıkarsa kölem olacak, geri kalanlar suçsuz sayılacak.” Hemen torbalarını indirip açtılar. Kahya büyükten küçüğe doğru hepsinin torbasını aradı. Kase Benyaminin torbasında çıktı. Kardeşleri üzüntüden giysilerini yırttılar. Sonra torbalarını eşeklerine yükleyip kente geri döndüler.
Yahudayla kardeşleri Yusufun evine geldiğinde, Yusuf daha evdeydi. Önünde yere kapandılar. Yusuf, “Nedir bu yaptığınız?” dedi, “Benim gibi birinin fala bakabileceği aklınıza gelmedi mi?”
Yahuda, “Ne diyelim, efendim?” diye karşılık verdi, “Nasıl anlatalım? Kendimizi nasıl temize çıkaralım? Tanrı suçumuzu ortaya çıkardı. Hepimiz köleniz artık, efendim; hem biz hem de kendisinde kase bulunan kardeşimiz.”
Yusuf, “Benden uzak olsun!” dedi, “Yalnız kendisinde kase bulunan kölem olacak. Siz esenlikle babanızın yanına dönün.”